Susan Houbraken

Water was ‘thuis’ 

Van kinds af aan heb ik in verschillende landen en werelddelen gewoond. We zijn meerdere malen voor het werk van mijn vader verhuisd, voornamelijk naar ontwikkelingslanden. Telkens weer moest ik opnieuw een plekje vinden, aarden. Vreemd land, andere taal, andere cultuur. Water was mijn stabiele factor. Waar we ook woonden, er was water en zwemmen gaf me het ‘ik ben thuis-gevoel. Als kind heb ik korte tijd wedstrijden gezwommen en in mijn tienerjaren zat ik op kunstzwemmen. Ik had een zwemcarrière kunnen hebben, maar door de vele verhuizingen kon ik die niet uitbouwen. Zo bleef zwemmen voor mij privé, iets wat ik voor mijn plezier deed. Waar mogelijk genoot ik van het buitenwater.  

Een Nederlands huis met zwemvijver 

Toen we definitief terug naar Nederland verhuisden, legden mijn ouders in de tuin een zelfreinigende zwemvijver aan. Vanaf maart was ik elke dag in het water te vinden en ik zwom rustig door tot oktober. Op mijn 21ste ging ik terug naar Chili, waar ik geboren ben. Het was herfst en ik ging zwemmen in zee; mijn landgenoten vonden me maar een rare blanke. Chilenen zwemmen niet in de zee, vanwege de koude stroom vanuit de Zuidpool. Chilenen zwemmen in het verwarmde zwembad met een lengte van 1 kilometer dat voor de kust van Viña del Mar is aangelegd…  

Ook in de winter kun je buiten zwemmen! 

Dat ik van oktober tot maart niet buiten zwom, was vooral omdat ik bang was dat het me een blaasontsteking zou bezorgen. Nadat mijn vriendin en zwembuddy me overtuigde dat die angst niet terecht was, ben ik in de winter van 2015 voor het eerst buiten blijven zwemmen. Zelfs na een kop-staart-botsing in november 2016 bleef het koude water mij aantrekken. Ik had hevig letsel en werd volledig arbeidsongeschikt verklaard. De kou dempte mijn pijn en zwemmend legde ik mijn weg af naar herstel. In het water heb ik geen beperkingen maar mogelijkheden.  

Zwemmend naar herstel 

Inmiddels ben ik 2,5 jaar verder en fysiek voor de helft hersteld, vooral dankzij het zwemmen in open water. Door dat weer op te pakken, nam ik zelf de regie over mijn herstel en mijn welbevinden.  Mijn chronische pijn is behapbaar, mijn arm functioneert weer en ik kan weer deels werken. De aanrijding zie ik als een cadeau, ik voel me niet meer opgejaagd of gehaast. Ik nu kan beter mijn tijd met mijn kinderen indelen en mijn passie is mijn werk geworden. Ik leg zwemmend mijn weg naar inkomen af en ervaar een enorme levensvreugde in en rond het water. Ongemerkt heb ik veel kennis over buiten zwemmen opgebouwd. 

Zo veel mogelijk gelukkige zwemmers 

Ik wens het zo veel mogelijk anderen toe om ook hun fysieke en mentale gezondheid terug te vinden in het water. Het is een laagdrempelige manier, ook voor jou, om het heft weer in eigen handen te nemen als je chronisch ziek, geblesseerd of (bijna) burn-out bent. Met goede opbouw en goede informatie komt (bijna) iedereen zwemmend de winter door, ook jij.  In het laatste kwartaal van 2017 zwom ik een ‘rondje Nederland‘: ik zwom in alle Nederlandse provincies en vestigde zo de aandacht op de heilzame effecten van buiten zwemmen. Daarna nam ik me voor om de focus te leggen op andere openwaterzwemmers en op zoek te gaan naar hun persoonlijk verhaal over het water. Het zwemconcept FrisseDuik werd in september 2018 geboren. Ook dat kreeg breed aandacht. Ik maak mijn ambitie stukje bij beetje waar: meer mensen inspireren en informeren over openwaterzwemmen. FrisseDuik is daarvoor het podium, de springplank om voor zo veel mogelijk mensen een doel te bereiken waarvan ik het belang zo sterk heb ervaren: eigen regie terugnemen, fysieke en mentale gezondheid laten groeien, levensvreugde ervaren. Als ik jou kan inspireren, is mijn doel weer een stukje dichterbij!